یک استکان چای

مهندس....

yekestekanchai — Wed, 02 Sep 2009 18:01:17 GMT

مهندس!

گرفتم بعد عمري مدرکي چند
!و اينجانب شدم حالا مهندس
ندانستم که ريزد از چپ و راست
!ز پايين و از آن بالا مهندس
:غضنفر گاري اش را هول نميداد
!د ِ يالا هول بده يالا مهندس
تقي هم چونه ميزد کنج بازار
!نمي ارزه واسم والا مهندس

***
:به مرد قهوه چي ميگفت اصغر
!دو تا چايي قند پهلو مهندس
شنيدم کودکي ميگفت در ده
!به مردي با چپق خالو مهندس
ز جنب دکه اي بگذشت مردي
!صدا آمد " آب آلبالو مهندس "
خلاصه ميخورد خون جماعت
!هميشه بدتر از زالو مهندس

***
شنيدم با تشر ميگفت معمار
!به آن وردست حمالش مهندس
همين مانده که از فردا بگويند
!به گوساله و امثالش مهندس
يهو ياد سکينه کردم اي داد
!فداي آن لب و خالش مهندس
شنيدم که عمل کرده دماغش
خبر داري از احوالش مهندس؟!

***
شنيدم بعد تنظيمات بيني
!بهش ميگن همه خانوم مهندس
شنيدم بچه زاييده دوباره
بگو هشتا کمه خانوم مهندس!؟
...
!سرت رو درد آوردم من مهندس
!سخن از هر دري اومد مهندس
يکي سيگار ميخواد اون سمت دکه
!برو که مشتري اومد مهندس

hk462 — Fri, 28 Aug 2009 05:54:59 GMT

سلام

دارم فکر میکنم هفته تموم شد بازم جمعه اومد

تو تاریکی روزهای هفته

تو تنهایی دلهای شکسته

تو غمهای ایام هفته دنبال چی میگردم

شنبه شروع یک عالمه غسه و غم یادآوری هفته گذشته

یکشنبه با کوله باری ژر از حسرت گذشته

دوشنبه زنبیل در دست به دنبال خرید هستی

سه شنبه در فکر چه و چه کنمها

چهارشنبه تازه یادم میاد تو تنهایی خودم باید بنشینم و فکر کنم که چرا؟

پنجشنبه تعطیلی اجباری با یک عالمه تردید ولی یه کمی خوشحالی چرا؟ چون بعدش جمعه است

جمعه اخ که چقدر زیباست منتظران تو چشم براه این روزند تا روخ زیبای تو را ببینند.اخه آقا جون با مرام چقدر جمعه پشت سر گذاشتیم و نیومدی پس من گنه کار کی می تونم روی زیباتو ببینم یه گوشه چشمی به ما کن

میسوزم و می سازمو امید ندارم

امید تودارم که دگر هیچ ندارم

از بهر دو عالم دگر فارغم ای دوست

کز این دوجهان فرصت دیدار ندارم

یا علی مدد

ahmadatarod — Thu, 20 Aug 2009 07:02:17 GMT

اشکها آهسته می لغزند بر رخسار زردم
آرزو دارم روم جایی که دیگر بر نگردم

شاه مرغان چمن بودم ولی چون بوم بیدل
ناله ای گر داشتم در گوشه ی ویرانه کردم

روز و شبها رهسپر گشتند و افزودند دائم
شامها داغی به داغم روز ها دردی به دردم

عهد کردم این پریشانی دگر با کس نگویم
گفت آخر با تو دردم اشک گرم و آه سردم

میروی و می روم پیمانه گیرم تا ندانم
من که بودم یا چه بودم یا چه هستم یا چه کردم...

hk462 — Sun, 02 Aug 2009 04:43:02 GMT

مرا به زمزمه خاک و آب محرم کن به رازِ قدسيِ يک عشق ناب محرم کن

پر از سـوال گفــته و ناگفته ام آقا مــرا به رويت روي جــواب مـحــرم کــن

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغض ها که در گلو رسوب شد، نیامدی
خلیل آتشین سخن،تیر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ها
دوباره صبح، ظهر، نه! غروب شد، نیامدی

hk462 — Wed, 29 Jul 2009 04:54:17 GMT

الوند سرفراز

بر فراز شهر زیبای همدان قله ای با تمامی قدرت سر برافراشته که نثلها به نیکی از آن یاد می کنند.پایتخت تمدن ایران زمین هکمتانه

یک استکان چای ....

majidkhaki — Sun, 05 Jul 2009 08:46:44 GMT

من خودم را هک کردم ........

دوستان عزیز

این یک استکان چای را که می خواستیم در آرامش به بهانه ی عشق به بهانه ی این همه زیبایی که خداوند در نهاد ما و طبیعت قرار داده دور همنوش جان کنیم به کاممان تلخ کردند.

قصه ی زنده باد و مرده باد نیست

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد .

اجازه دهید مدتی بی خیال این یک استکان چای دور هم شویم که می ترسم کام شما را هم تلخ کنم .

از مهدی عزیز که موفق نشدم در همدان ببینمش سپاسگذارم و خواهشمند که چند صباحی نفسی تازه

تا بعد.......

قلم در دست آنها بود و ما را

بجای صفحه ای کاغذ گزیدند

هر از گاهی مثال طفلکی خرد

خطی بر روی کاغذ می کشیدند

قلم در رنگ قرمز صفحه خون شد

خطی از خشمشان بر صفحه بر جاست

و گر طرحی به رنگ نیلگون شد

حدیث چشم ما و آب دریاست

و در آخر همین بس طرح بازان

سیاهی را فراتر دوست دارند

هر از گاهی مورب گوشه ی طرح

نواری تیره بر جا می گذارند.

نوشتند مرگ و بر چوبی کشیدند

هر از گاهی به پا شد هوی و هایی

به هر اسمی که شد مقصد یکی بود

رسد از این نمد شاید کلاهی

گهی قران شدیم و نیزه کردند

که تا چشم شعوری را بپوشیم

و گاهی صفحه ای تاریخ گشتیم

که فردا در رگ غیرت بجوشیم

نمی دانند ما بودیم و هستیم

نمی دانند ما از جنس خاکیم

هزاران رنگ هم بر ما نپاشند

همیشه تا ابد ما پاک پاکیم

و هر طرحی که باشد ما صبوریم

و هر خطی که باشد ما بپاییم

شما و رنگ ها تان در افولید

ولی ما صفحه ای دایم به جاییم .

یا علی

خاکی

امید

ahmadatarod — Fri, 03 Jul 2009 05:59:17 GMT

امید......

چه وعده ها که به خود می دادم

شاخه گلی در دست

به استقبالم خوا هی امد............

ولی تو نیستی

ومن خسته

مثل رفتنم بر میگردم................

امیدی در دور دست

مثل ستاره ی صبح

سو سو می زند.......................

خواهد امد

و با اشتیاق تو را در اغوش خواهد کشید

و زندگی

چه زیبا خواهد شد.........

تقدیم به همه ی بیست ساله های امروز...

majidkhaki — Mon, 01 Jun 2009 03:59:59 GMT

تقدیم به همه ی بیست ساله های امروز

زمان

عصر جمعه و

مکان

باغ خاله ام

من هم هنوز

همان بیست ساله ام

بعد از تمام خوشی , خنده , گفتگو

اکنون به دلتنگی غروب است حواله ام.

بالای سنگ بزرگ

توی کوچه باغ

فکرم کجاست.........

فردا چکاره ام ؟

اما چه غم

امروز با همیم

من با تو و همه ی اهل خانه ام.

رنگ خیال من از غم نمی پرد.

حس غریب جمعه مرا نعشه می کند.

من روی سنگ بزرگ

توی کوچه باغ

کس راز آتیه را برملا نکرد

تا نعشه های جمعه شبانم ز سر رود.

زمان

عصر جمعه و

مکان

باغ خا له ام

اکنون شکسته تر از بیست ساله ام.

راز عجیب آتیه اکنون عیان شده

چیزی به نام تجربه در من نهان شده

فردای بیست سالگیم ناب ناب نیست

اکنون گذشته از چهلم

اینکه خواب نیست ؟

زنگ صدای کسی

توی باغ نیست

شبهای تار می رسد

اینجا چراغ نیست ؟

آی با شمایم

همه ی بیست ساله ها

دستی برآورید

که من جسته ام همه جا

هیچ جای زمین مثل باغ نیست

مجید خاکی زاده ( خاکی)

من ماندم و تنهایی خود

ahmadatarod — Mon, 18 May 2009 19:25:17 GMT

روزگاری جاده ای بودم غرق تردد ،

جاده ای که از رفت و آمد لحظه ای خالی نمیشد

من که بسیار غریبان را به آبادی رساندم ،

عاقبت خود ماندم و ویرانه و تنهائی خود . .

درمان عشق

majidkhaki — Sun, 17 May 2009 11:00:06 GMT

درمان عشق

درمان عشق صبر است تا آن زمان که شاید

هرچند عمر عاشق زین بیشتر نپاید

باخون دل نوشتم بر کارگاه دیده

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

یا جان رسد به جانان یاجان زتن برآید

ای غافل از درونم بر روی شاد منگر

کشتی غم فکنده در شط سینه لنگر

دانی که عشق خوبان آخر چه کرد با دل

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز اتش درونم دود از کفن براید

آن کس که دفتر ما آغاز شد به نامش

پرکرده دور گردون از کینه جام جانش

جانا قسم به هستی وین شور و حال مستی

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

با حسن رویت ای ماه در جمع دل فریبان

بی دانه هم در آینددر دام تو اسیران

سالی گذشت و مارا به زین نبوده حالی

جان بر لب است وحسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی جان از بدن بر آید

ای آنکه دوش گشتی غایب ز دیدگانم

در سینه جای داری ای راحت روانم

گویم به نکته رازی در کار عشق بازی

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگ دستان کی زان دهن بر آید

هر کو زآتش حق شد سینه اش گدازان

نامش به نیکی آید در جمع سرفرازان

خاکی چو در طریقت از خواجه پیروی کرد

گویند ذکر خیرش در جمع عشق بازان

هر جا که نام حافظ در انجمن برآید.

خاکی

با کسب اجازه از حضرت حافظ