یک استکان چای
•* *•.ღیک استکان چای •* *•.ღ
دارم فکر میکنم هفته تموم شد بازم جمعه اومد تو تاریکی روزهای هفته تو تنهایی دلهای شکسته تو غمهای ایام هفته دنبال چی میگردم شنبه شروع یک عالمه غسه و غم یادآوری هفته گذشته یکشنبه با کوله باری ژر از حسرت گذشته دوشنبه زنبیل در دست به دنبال خرید هستی سه شنبه در فکر چه و چه کنمها چهارشنبه تازه یادم میاد تو تنهایی خودم باید بنشینم و فکر کنم که چرا؟ پنجشنبه تعطیلی اجباری با یک عالمه تردید ولی یه کمی خوشحالی چرا؟ چون بعدش جمعه است جمعه اخ که چقدر زیباست منتظران تو چشم براه این روزند تا روخ زیبای تو را ببینند.اخه آقا جون با مرام چقدر جمعه پشت سر گذاشتیم و نیومدی پس من گنه کار کی می تونم روی زیباتو ببینم یه گوشه چشمی به ما کن میسوزم و می سازمو امید ندارم امید تودارم که دگر هیچ ندارم از بهر دو عالم دگر فارغم ای دوست کز این دوجهان فرصت دیدار ندارم یا علی مدد پر از سـوال گفــته و ناگفته ام آقا مــرا به رويت روي جــواب مـحــرم کــن چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی بر فراز شهر زیبای همدان قله ای با تمامی قدرت سر برافراشته که نثلها به نیکی از آن یاد می کنند.پایتخت تمدن ایران زمین هکمتانه امنم اونيكه گرفداريش بالاي هزاره امنم غم و غصه اسر بشنش ميواره امنم خيلي وخدا نا اميدي رخنه كرده بدلم انيكه سردار و سامان نداره امنم صب كه اواب وخميزم دور ورم پر بلاس عين دنده اره پشد هم قطاره امنم تا صداي جيغ مشنفم يه دفه اجا مي پرم انيكه دل حوله داره بيقراره امنم قاطي كرده حواسم صب درميام برم بازار ميگن آعباس آباد سر در مياره امنم كوجانه رفده جواني وا ا و همه بريز بپاش حالا كه يي سره در كنجي خماره امنم خوشه ي انگور بودم قد شاقه عين چراغ نسيم سردي زدو كردوم پلاره امنم ميان روز ميديدم ستاره ها به آسمان حالايي پرده جلو چشمام غباره امنم اصب تا شب گوشام ميشنفه گفدار خالي انيكه گفتار داره كردار نداره امنم زود اكوره در ميرم خط خطيه اعصابمان حرفاي يواشكانيم دادو هواره امنم بشكني دست كه خدا گرتي نمك بشد نداد بفانيدم چشيدم تلخي جفاره امنم بد جايي گير كرديمان هيش كاريشم نيميشه كرد روز روشين به ورم عين شب تاره امنم شوخي كردم جان توعين كوه الوند ميمانم انيكه قرص چسبيده يخه دنياره امنم خاكيم هيچي نگو خيليم فرزو سرپام مكنم خون جيگره روزگاره امنم كاش ميشد ساعت رو عقب كشيد نه اگه ميشد به عقب برگشت . به دوران قديم و دوباره اون خاطرات رو زند ه كرد اي كاش ميشد دو مرتبه بچه شد . اي كاش ميشد زندگي رو تكرار كرد . دلم مي خواست باز دوباره روي قشنگ هر سه ماه تابان رو مي ديدم. اگه ميشد از خدا يه آرزو كرد مي خواستم به زمان قديم برگردم روي ماه داداشي، مادر و پدرو ببينم. چي دارم ميگم بچه شدم فكراي عجيب و غريب ميكنم و حرفاي بچه گونه ميزنم. ميشه با خاطرات زندگي كردو زنده بود. چند روز پيش يادشون كردم از دم خونه قديم كه رد مي شدم يادي ازاون وقتا كردم كه سر تراس ميخوابيديم، صبح كه ميشد افتاب ميزد تو چشمامون دلمون مي خواست باز يه خوابي بكنيم ولي نميشد. با زقربون اون موقه ها يه لطف و صفائي بود . از اون بالا تو خونتون سر بكشم يادت مياد اون قديما چه شوري داشتن رفيقا صبح كه ميشد تو همدون به همديگه سر ميزدن گذشت و رفت تو خاطرات تموم اون عشق و حالات بيا تا گشتي بزنيم سري به مشتي بزنيم اقا جون باز جمعه اومد تو نيومدي هميشه تو ذهنم اينه كه اقا جون پس كي مياي از اول هفته به عشق جمعه روز شماري ميكنم تا وقتي كه يادم مياد اسم تو رو صدا مي كنم از بچگي تا به حالا فقط ميگم آقام اقام ميشه يه گوشه چشمي به من حقير كني دلم ميخواد منم يكي از يارات باشم ولي چه خيال باطلي ما كه عددي نيستيم روزاي جمعه بر خلاف حرفاي بعضيا روز دلتنگي نيست روز رسيدن به معبوده اگه روحت رو صيغل بدي حتما مي بينيتش يادم مياد هر وقت مي خواستيم از خونه در بيام مادرم ميگفت يادت نره بگي خدايا فرج آقامونو برسون - نزديك مسجد مهديه هم كه شدي يادت نره بگي اسلام عليك يا اباصالح المهدي (عج) دم صبح بود سوز ميامد كلم هشتم لب شيشه خيلي سرد بود لرز رفت ميان جانم .سريدم زير كرسي اخ جان چه مزه داره گرماي منقل و لحاف كرسي. يه دفه ا سيزان صدا آمد تا كي ماخواي بخوابي لنگ ظوره وخي نن ندارم . هم سناي تو الان همه كاراشانم كردن گنه بي اصول تكان بده خودته صداي ننم بود نيمي شد وخنيزم پريدم ا ترسم شلوارمه چواشه پام كردم دويدم رفتم مطبخ ننم بنده خدا داشت اش كاچي ميپخت .گفتم باز مه برم نن بسانم مگه مه گنا كردم، گفت په نه مخواي مه برم يا خورات خلاصه مطلب اي كاره گردم بود وا كرختي رفتم سر صف شاتر اسمايل يه سيگار چسبانده بود سر لبشو كلشه تكان ميدادو نونه ره ميچسباند ميان تندور. نوبتوم كه شد گفت چندتا مي خواي روله گفتم شيشتا گفت زود بگير مردومه ماتل نكن. از اي چيزا كه بزگريم كاراي خانه همش وا مه بود . يادش بخير او قديما چه روزايي داشتيم چرچره يخ ميزد نيمي شد آب بياريم مي رفتيم خانه همسادا اه قنات آب ميوديم. سلام افتخار داديد من هم يه جرعه چايي با شما عزيزان بنوشم. اميدوارم هميشه چاييتون داغ باشه و براه..... انشالله
چه بغض ها که در گلو رسوب شد، نیامدی
خلیل آتشین سخن،تیر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ها
دوباره صبح، ظهر، نه! غروب شد، نیامدی
| Design By : Night Skin |
می خواهم شعار بدهم . چه کسی گفته شعار بد است . شعار مثل دعا تکرار باورهاست و من به تکرار باورها باور دارم ( شاید چون به حافظه دراز مدتم اعتماد زیادی نیست).
می خواهم شعار بدهم : "درود بر من ".
مقابل آینه می ایستم. حالا من هستم و خودم. خودم را برانداز می کنم.
تمام عقاید و اندیشه هایم را . تمام خوبها و بدها را در ذهنم منظم می کنم.
ممکن است بعضی جاها به خودم نمره مثبتی ندهم اما آنها را مثل خاکروبه زیر فرش پنهان نمی کنم. آنها با من هستند با من نفس می کشند با من بیدار می شوند و می خوابند.
" من هستم " با همه خطاها و اشتباهاتم و هستم چون می خواهم فرصت برای انتخاب داشته باشم. نمی خواهم تمام وقتم را صرف آنچه از من می خواهند بکنمو
می خواهم بنشینم و " یک استکان چای " جلویم بگذارم و فرصتی برای اندیشیدن به خودم بدهم.
" یک استکان چای " یعنی توقفی کوتاه برای مرور گذشته حال و آینده.
هر روز لحظه های بی شماری رفتار های چندش آور انسانها باورمان را می خراشد و " یک استکان چای " با ما فرصتی می دهد ببینیم ما با لحظه های خود و دیگران چه کردیم .
اما فقط یک استکان چای . نمی خواهم فرصت زیستن در این دنیای زیبا را در کنج اتاق هدر دهم.
از گوشه پستو ها انسان بیرون نمی آید.
تولد " یک استکان چای " که حاصل تلاش مهدی عزیز است شاد باش می گویم.
و همه شما عزیزان را به یک استکان چای دعوت می کنم .
بیایید برای هم بنویسیم . بیایید مثل جردمه های دوران خوب مدرسه بنویسیم
" زندگی با شکوه تر از آن است که در لابه لای گلایه ها و تردیدها بپوسد. "
مجید خاکی زاده ( خاکی )
1387/1/20
Authors
-
====> MAJID
====> MAHDI
