رویم سیاه به قدر شعورم سیاسیم      من شاعری فاقد هر دیپلماسیم .....

من آدم سیا سی نیستم . خودم را به دیدن حقیقت عادت داده ام . حقیقت یعنی سلام رودر رو
و درود پشت سر . حقیقت یعنی تحمل گلایه ها . من از سکوت بیزارم . از نرفتن ها از ترس
نرسیدن ها اما شعر به من آموخته است در زندگی حقایق را می شود گفت . می شود هزار بار تکرار کرد .می شود برای اطمینان از باور آن آن را سرود  ترانه کرد .
می شود نشست و ساعت ها حرف زد و شنید ...................................................
باید شنیدن را هم مثل گفتن تکرار کرد باور کرد مثل شعر مثل ترانه .
ادم های کوچک حرف هایشان را نمی گویند فریاد می زنند . باورهایشان را روی بوم نقاشی نمی کنند ..............
مشت کردن ها ........انگشت های تهدید تکان دادن ها تاریخ مصرف دارد فراموش می شود
این راز ترانه هاست که جاویدانند .آنها تکرار موزون حقایق ساده زندگیند و سادگی و آرامش راز بقاست .
باید تحمل شنیدن را تقویت کرد . باید عادت کرد به رو در رو چشم در چشم گفتگو .
از راه چشم با کوتاه ترین راه می شود به قلب ها رسید اما ........................
وای از روزی که حقیقت را بخواهیم فریاد کنیم مشت کنیم .........................
مهم نیست من از کجا هستم .مهم نیست رودر روی تو به چه باور دارم .مهم این است که خداوند به من فرصت یک نگاه یک لبخند یک گفتگوی ساده را داده است.
یک استکان چای شعار من است . فرصتی برای گفتگو .
نگذارید زور بازوانتان را برای فشردن دستان دوستان به مشت ها تبدیل کنند.

به سمت بهار می رویم . به سمت معاد طبیعت . به این بیندیشیم که حقیقت مرگ رو به سمت آغاز است .
باور کنیم همیشه در آخرین لحظه های ناامیدی و مرگ شروعی دوباره ما را به خویش می خواند .
از هم دوری نکنیم . برای هم مشت گره نکنیم . به هم فرصت گفتگو بدهیم .
                                                         خاکی

امشب دلم را عشق تو با اشک آذین می کند

غربت نشینی در غمت ترک دل و دین می کند

آن عاشق افسرده ای کز درگهت نو مید شد

امشب دعا را ختم بر طه و یاسین می کند

تنها نه من کافر شدم از جادوی چشمان او

صوفی و شیخ و پیر را ولاه بی دین می کند

گر پرسد  از کردار ما داروی درد  زار ما

گویید در د عشق را با اشک تسکین می کند

گر آید از افسانه ها بیند بسر شوق مرا

فرهاد هم کار مرا در عشق تحسین میکند

خاکی مشو نومید از لطف خدا و وصل او

روز لقای یار را تقدیر تعیین می کند .

                                     مجید خاکی زاده ( خاکی )