دانه های برف آرام آرام خود را به زمین می رسانند . گرمای مطبوع خانه و نوای

دلنشین ماهور هم  نمی  توانست آرامم کند. بهانه ای برای نوشتن کم داشتم.پنجره را باز کردم تا از

زمستان واژه ای قرض بگیرم حرفی بهانه ای. چیزی که بتواند ذهن آشفته شاعری را

تلنگری بزند .قلمی را بدواند . برگی را سیاه کند.

همه جا سپید سپید بود. همه جا یکرنگ . همه جا یک شکل . گم شده ام را پیدا کردم .

قلم را برداشتم و نوشتم :
                                هیچ چیز زیبا تر از سادگی نیست . ""

به خیابان زدم تا احساسم هوایی بخورد. حس برف حال عجیبی داشت. دلم برای آدمهایی

که می خواستند با عجله خود را به خانه برسانند سوخت. برای پنجره های بسته خانه ها

برای شیشه های مه گرفته ماشین ها و چشم هایی که پشت آن از دیدن این همه زیبایی زمین

محرومند.

همه حتی فواره های پارک خواب بودند. هیچکس به اندازه کودک کوچک همسایه که با دستان سرد

و یخ زده اش برف را گلوله می کرد نمی توانست زیبایی  زمستان را احساس کند.

و هیچ چیز به اندازه لبخند ساده او برای بیان این احساس شیرین شکوهمند نبود.

لحظه ای هم بازی تنهایی اش شدم تا بهانه ای برای پرواز به دیروز کودکیم پیدا کنم. آنجا که همه چیز

مثل برف مثل زمستان یکرنگ بود.

بیاد کوچه های یخ زده . دیوار های زغال نوشته نگاه ها و عشق های جوانی . بیاد روزهایی که بافتنی

مادر با سر خوشی دل نمی گذاشت سرما را احساس کنم.

بیاد روزهایی که می دانستم برای وجود سرا پا برف و گلم  همیشه کسی منتظر است ( کسی که

هیچ وقت نفهمیدم در دلش چه می گذرد حتی وقتی برای رفتنم گریه کرد . حتی

وقتی با سازم شعر های محلی را زمزمه کرد حتی ..............)

دل تنگ نبودم اما هوای چشمم ابری بود . در پارک هیچ کس نبود . راستی مردم کجا دارند

دنبال خوشبختی می گردند . کجا تنهایی اشان را جشن گرفته اند؟

آرزوها آنقدر به رنگ ها و اگرها گره خورده که کلاف سردرگم زندگی با هراس گره خورده.

تنهاییم و در هراس.

راستی کاش می شد زمستان ها پرستو نمی رفت . کاشکی می شد برگها را دانه دانه به

درختان گره زد. کاشکی صورت باغچه گل می انداخت . آن وقت زمستان چیزی از بهار کم نداشت.

تا آدم ها بهانه نکنند که اگر بهار بود می شد عاشقی کرد.

با خودم گفتم : راستی کجای کار اشتباه کردیم ؟

چرا نفهمیدیم خوشبختی هم رنگ سادگی است ؟

چرا به بهانه رنگ ها بهار را زمزمه کردیم ؟

هوای چشمم ابری است . پارک هنوز خالی است .

و من از خودم می پرسم : " ادمها کجا دارند دنبال خوشبختی می گردند ؟ "

                      چگونه زندگی کنم که شب
                   
                      هراس لقمه های نان                                                    

                       مرا رها نمی  کند

                      و وقت خوب یک غزل

                      قلم بهانه می کند
                       که وقت نسترن گذشت

                      که وقت نسترن گذشت             خاکی – زمستان 1378

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی 1387ساعت 11:14 قبل از ظهر توسط مجید (خاکی )| |