یک استکان چای
•* *•.ღیک استکان چای •* *•.ღ
مهندس! گرفتم بعد عمري مدرکي چند
*** *** *** دارم فکر میکنم هفته تموم شد بازم جمعه اومد تو تاریکی روزهای هفته تو تنهایی دلهای شکسته تو غمهای ایام هفته دنبال چی میگردم شنبه شروع یک عالمه غسه و غم یادآوری هفته گذشته یکشنبه با کوله باری ژر از حسرت گذشته دوشنبه زنبیل در دست به دنبال خرید هستی سه شنبه در فکر چه و چه کنمها چهارشنبه تازه یادم میاد تو تنهایی خودم باید بنشینم و فکر کنم که چرا؟ پنجشنبه تعطیلی اجباری با یک عالمه تردید ولی یه کمی خوشحالی چرا؟ چون بعدش جمعه است جمعه اخ که چقدر زیباست منتظران تو چشم براه این روزند تا روخ زیبای تو را ببینند.اخه آقا جون با مرام چقدر جمعه پشت سر گذاشتیم و نیومدی پس من گنه کار کی می تونم روی زیباتو ببینم یه گوشه چشمی به ما کن میسوزم و می سازمو امید ندارم امید تودارم که دگر هیچ ندارم از بهر دو عالم دگر فارغم ای دوست کز این دوجهان فرصت دیدار ندارم یا علی مدد اشکها آهسته می لغزند بر رخسار زردم پر از سـوال گفــته و ناگفته ام آقا مــرا به رويت روي جــواب مـحــرم کــن چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی 
!و اينجانب شدم حالا مهندس
ندانستم که ريزد از چپ و راست
!ز پايين و از آن بالا مهندس
:غضنفر گاري اش را هول نميداد
!د ِ يالا هول بده يالا مهندس
تقي هم چونه ميزد کنج بازار
!نمي ارزه واسم والا مهندس
:به مرد قهوه چي ميگفت اصغر
!دو تا چايي قند پهلو مهندس
شنيدم کودکي ميگفت در ده
!به مردي با چپق خالو مهندس
ز جنب دکه اي بگذشت مردي
!صدا آمد " آب آلبالو مهندس "
خلاصه ميخورد خون جماعت
!هميشه بدتر از زالو مهندس
شنيدم با تشر ميگفت معمار
!به آن وردست حمالش مهندس
همين مانده که از فردا بگويند
!به گوساله و امثالش مهندس
يهو ياد سکينه کردم اي داد
!فداي آن لب و خالش مهندس
شنيدم که عمل کرده دماغش
خبر داري از احوالش مهندس؟!
شنيدم بعد تنظيمات بيني
!بهش ميگن همه خانوم مهندس
شنيدم بچه زاييده دوباره
بگو هشتا کمه خانوم مهندس!؟
...
!سرت رو درد آوردم من مهندس
!سخن از هر دري اومد مهندس
يکي سيگار ميخواد اون سمت دکه
!برو که مشتري اومد مهندس
آرزو دارم روم جایی که دیگر بر نگردم
شاه مرغان چمن بودم ولی چون بوم بیدل
ناله ای گر داشتم در گوشه ی ویرانه کردم
روز و شبها رهسپر گشتند و افزودند دائم
شامها داغی به داغم روز ها دردی به دردم
عهد کردم این پریشانی دگر با کس نگویم
گفت آخر با تو دردم اشک گرم و آه سردم
میروی و می روم پیمانه گیرم تا ندانم
من که بودم یا چه بودم یا چه هستم یا چه کردم...
چه بغض ها که در گلو رسوب شد، نیامدی
خلیل آتشین سخن،تیر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد، نیامدی
برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ها
دوباره صبح، ظهر، نه! غروب شد، نیامدی
| Design By : Night Skin |
می خواهم شعار بدهم . چه کسی گفته شعار بد است . شعار مثل دعا تکرار باورهاست و من به تکرار باورها باور دارم ( شاید چون به حافظه دراز مدتم اعتماد زیادی نیست).
می خواهم شعار بدهم : "درود بر من ".
مقابل آینه می ایستم. حالا من هستم و خودم. خودم را برانداز می کنم.
تمام عقاید و اندیشه هایم را . تمام خوبها و بدها را در ذهنم منظم می کنم.
ممکن است بعضی جاها به خودم نمره مثبتی ندهم اما آنها را مثل خاکروبه زیر فرش پنهان نمی کنم. آنها با من هستند با من نفس می کشند با من بیدار می شوند و می خوابند.
" من هستم " با همه خطاها و اشتباهاتم و هستم چون می خواهم فرصت برای انتخاب داشته باشم. نمی خواهم تمام وقتم را صرف آنچه از من می خواهند بکنمو
می خواهم بنشینم و " یک استکان چای " جلویم بگذارم و فرصتی برای اندیشیدن به خودم بدهم.
" یک استکان چای " یعنی توقفی کوتاه برای مرور گذشته حال و آینده.
هر روز لحظه های بی شماری رفتار های چندش آور انسانها باورمان را می خراشد و " یک استکان چای " با ما فرصتی می دهد ببینیم ما با لحظه های خود و دیگران چه کردیم .
اما فقط یک استکان چای . نمی خواهم فرصت زیستن در این دنیای زیبا را در کنج اتاق هدر دهم.
از گوشه پستو ها انسان بیرون نمی آید.
تولد " یک استکان چای " که حاصل تلاش مهدی عزیز است شاد باش می گویم.
و همه شما عزیزان را به یک استکان چای دعوت می کنم .
بیایید برای هم بنویسیم . بیایید مثل جردمه های دوران خوب مدرسه بنویسیم
" زندگی با شکوه تر از آن است که در لابه لای گلایه ها و تردیدها بپوسد. "
مجید خاکی زاده ( خاکی )
1387/1/20
Authors
-
====> MAJID
====> MAHDI
