| تبليغات | X |
به یک استکان چای خوش اومدین ! صفحه در حال
بارگذاري است!
شکیبا باشید...
|
|
من خودم را هک کردم ........
دوستان عزیز این یک استکان چای را که می خواستیم در آرامش به بهانه ی عشق به بهانه ی این همه زیبایی که خداوند در نهاد ما و طبیعت قرار داده دور همنوش جان کنیم به کاممان تلخ کردند. قصه ی زنده باد و مرده باد نیست کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد .
اجازه دهید مدتی بی خیال این یک استکان چای دور هم شویم که می ترسم کام شما را هم تلخ کنم . از مهدی عزیز که موفق نشدم در همدان ببینمش سپاسگذارم و خواهشمند که چند صباحی نفسی تازه تا بعد....... قلم در دست آنها بود و ما را بجای صفحه ای کاغذ گزیدند هر از گاهی مثال طفلکی خرد خطی بر روی کاغذ می کشیدند
قلم در رنگ قرمز صفحه خون شد خطی از خشمشان بر صفحه بر جاست و گر طرحی به رنگ نیلگون شد حدیث چشم ما و آب دریاست
و در آخر همین بس طرح بازان سیاهی را فراتر دوست دارند هر از گاهی مورب گوشه ی طرح نواری تیره بر جا می گذارند.
نوشتند مرگ و بر چوبی کشیدند هر از گاهی به پا شد هوی و هایی به هر اسمی که شد مقصد یکی بود رسد از این نمد شاید کلاهی
گهی قران شدیم و نیزه کردند که تا چشم شعوری را بپوشیم و گاهی صفحه ای تاریخ گشتیم که فردا در رگ غیرت بجوشیم
نمی دانند ما بودیم و هستیم نمی دانند ما از جنس خاکیم هزاران رنگ هم بر ما نپاشند همیشه تا ابد ما پاک پاکیم
و هر طرحی که باشد ما صبوریم و هر خطی که باشد ما بپاییم شما و رنگ ها تان در افولید ولی ما صفحه ای دایم به جاییم .
یا علی خاکی
شاخه گلی در دست به استقبالم خوا هی امد............ ولی تو نیستی ومن خسته مثل رفتنم بر میگردم................ امیدی در دور دست مثل ستاره ی صبح سو سو می زند....................... خواهد امد و با اشتیاق تو را در اغوش خواهد کشید و زندگی چه زیبا خواهد شد.........
تقدیم به همه ی بیست ساله های امروز زمان عصر جمعه و مکان باغ خاله ام من هم هنوز همان بیست ساله ام بعد از تمام خوشی , خنده , گفتگو اکنون به دلتنگی غروب است حواله ام. بالای سنگ بزرگ توی کوچه باغ فکرم کجاست......... فردا چکاره ام ؟ اما چه غم امروز با همیم من با تو و همه ی اهل خانه ام. رنگ خیال من از غم نمی پرد. حس غریب جمعه مرا نعشه می کند. من روی سنگ بزرگ توی کوچه باغ کس راز آتیه را برملا نکرد تا نعشه های جمعه شبانم ز سر رود. زمان عصر جمعه و مکان باغ خا له ام اکنون شکسته تر از بیست ساله ام. راز عجیب آتیه اکنون عیان شده چیزی به نام تجربه در من نهان شده فردای بیست سالگیم ناب ناب نیست اکنون گذشته از چهلم اینکه خواب نیست ؟ زنگ صدای کسی توی باغ نیست شبهای تار می رسد اینجا چراغ نیست ؟ آی با شمایم همه ی بیست ساله ها دستی برآورید که من جسته ام همه جا هیچ جای زمین مثل باغ نیست مجید خاکی زاده ( خاکی)
روزگاری جاده ای بودم غرق تردد ، جاده ای که از رفت و آمد لحظه ای خالی نمیشد من که بسیار غریبان را به آبادی رساندم ، عاقبت خود ماندم و ویرانه و تنهائی خود . .
درمان عشق درمان عشق صبر است تا آن زمان که شاید هرچند عمر عاشق زین بیشتر نپاید باخون دل نوشتم بر کارگاه دیده دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا جان رسد به جانان یاجان زتن برآید ای غافل از درونم بر روی شاد منگر کشتی غم فکنده در شط سینه لنگر دانی که عشق خوبان آخر چه کرد با دل بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر کز اتش درونم دود از کفن براید آن کس که دفتر ما آغاز شد به نامش پرکرده دور گردون از کینه جام جانش جانا قسم به هستی وین شور و حال مستی بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید با حسن رویت ای ماه در جمع دل فریبان بی دانه هم در آینددر دام تو اسیران سالی گذشت و مارا به زین نبوده حالی جان بر لب است وحسرت در دل که از لبانش نگرفته هیچ کامی جان از بدن بر آید ای آنکه دوش گشتی غایب ز دیدگانم در سینه جای داری ای راحت روانم گویم به نکته رازی در کار عشق بازی از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم خود کام تنگ دستان کی زان دهن بر آید هر کو زآتش حق شد سینه اش گدازان نامش به نیکی آید در جمع سرفرازان خاکی چو در طریقت از خواجه پیروی کرد گویند ذکر خیرش در جمع عشق بازان هر جا که نام حافظ در انجمن برآید. خاکی با کسب اجازه از حضرت حافظ
راه تمام آرزو ها را نبندیم ........... چون ساز در دستان بی تدبیر دنیا هر دم صدای ناخوشی کردیم و طی شد . وامروز سر تاسر نوای آشناییم افسوس فروردین باور ها که دی شد . ناچیده از مودار هستی خوشه ای عشق در حسرت شهد زمین انگشت لیسیم درد مضاعف آنکه باید از خاطرات خوشه چینی مان نویسیم . آخر قلم خشکید از داغ تعصب بر هر چه که تردید کردم از زمین بود خامش خاموش خط قرمز لب فروبند اصل تمام دردهامان هم همین بود. آهسته از پستوی دنیا دزدیده گاهی سر کشیدیم در انتظار روی ماه آرزوها ما زخم های شیعه بودن را خریدیم و امروز ماییم وشاید....... باز حسرت و امروز ماییم و شاید......... باز شاید. راه تمام آرزو ها را نبندیم امید وارم زودتر "مهدی " بیاید . خاکی
تو چقدر زیبایی فرصتی بود در آرامش یک شب رویایی به چشمان زیبای تو نگاه کنم . ارامشی که همیشه گفته ای برای در کنار من بودن یافته ای در نگاهت موج می زد. هیچ وقت دلم نیامده از تو بپرسم در این طوفان پر التهاب مردی خسته که لحظه های دوری از بدیها را کنار تو جشن می گیرد کجا آرامشی را تقسیم می کردند که تو این غنیمت را گرفته ای . فرصتی بود برای یک لحظه هم شده خیالم را از افکار مزاحم دنیا پاک کنم تا پذیرای آرزو هایی باشد که در نگاه ارام تودست در دست هم می ساختیم. آرزوی روزهای بدون بدی که در تقویم این شهر غریب هم نبود . آرزوی کارهای بزرگ که بندهای روزمرگی دست و پای ما را بست تا به آن نرسیم. آرزوی لبخندهایی که تصویر های وحشتناک فقر و جنگ بر لبانمان خشکانید . آرزوی سلامها و دوستی هایی که حسادت و خشم آدم ها در بخشش آن کوتاهی کرد. چقدر پر توقع شده ام امشب....... تو اینجایی . درست روبروی من . در ارامش اجباری شب که هدیه ی خداست برای اضطراب های روزانه . تو هستی با چشمانی زیبا و آرام و ....... سکوتی که فرصت مرور دیروز زیبا را به من می دهد. تو اینجایی پس چه فرق می کند ارزوهایم نا رس به خاک افتادند..... چه فرق می کند کدام زخم امروز آدمک ها بر دلم زخمی عمیق تر نهاده است . چه فرقی می کند پشت سرم چه شد .....که تو روبروی منی. بگذار در دروغ دنیا حقیقت دوستت دارم را بی صدا در نگاهت فریاد بکشم. خاکی
|
درباره ما ...
" من هستم "
خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 نویسندگانمهدیمجید (خاکی ) احمد عطارد مژده حمید Links
۩۞۩ رابطه پنهان ۩۞۩ |
